Alice in Zombieland #1 – Gena Showalter

Titel: Alice in Zombieland – Hun koppen eraf

Auteur: Gena Showalter

Verschenen: oktober 2014

Pagina’s: 416

Uitgever: Harlequin

Serie: The White Rabbit Chronicles #1

Waardering: 8/10

Ik wil Harlequin bedanken voor het opsturen van een recensie-exemplaar.

Als iemand tegen Alice had gezegd dat haar hele leven binnen een seconde totaal zou veranderen, dan zou ze hard hebben gelachen. Toch was er niet meer voor nodig. Eén seconde. Eén keer met je ogen knipperen, één keer ademhalen, één hartslag, en alles wat ze kende, iedereen van wie ze hield, was verdwenen. Haar vader had gelijk. De monsters bestaan echt. En nu is ze haar hele familie kwijt. Zogenaamd door een auto-ongeluk, maar zij weet wel beter. De zombies hebben haar ouders en zusje vermoord. En hun moordlust kent geen grenzen. Om uit handen te blijven van die griezels, moet Alice leren hoe ze tegen ze moet vechten. En hiervoor moet ze haar leven toevertrouwen aan de grootste bad boy van school, Cole Holland…

Mijn eerste gedachten toen dit boek door de brievenbus kwam, dit wordt toch niet weer zo’n hervertelling? Nee, toch?! Gelukkig is het geen hervertelling van het verhaal, maar zijn er kleine linkjes naar het verhaal van Alice in Wonderland. Zelf vond ik dat erg fijn lezen al zijn de meningen daar nogal over verdeelt.

‘Alice in Zombieland’ begint op een nogal herkenbare manier. Een knap tienermeisje wordt vrij plots wees, verhuist naar een nieuwe woonplek én school en komt daar al meteen op haar eerste schooldag in contact met de knapste jongen die zijn alom gekende slechte imago met trots draagt. Ondanks die gebeurtenissen die we al meerdere keren tegenkwamen in andere Young Adult-verhalen springt dit boek er toch tussenuit.

In dit boek gebeurden er zoveel dingen die ik van te voren niet had zien aankomen en dat was erg fijn om te lezen. Daarbij was ik ook meteen geïnteresseerd in het leven van Alice. En wat de mensen om haar heen wisten over iets wat voor Alice lang een geheim bleef. Of nou eigenlijk wilde Alice zelf niet de waarheid onder ogen komen.

Ondanks dat Alice af en toe roekeloos overkomt in het boek, had ik daar totaal geen moeite mee. Ik had precies hetzelfde gedaan als ik haar was. De andere personages in het boek worden vrijgoed uitgewerkt. Als de personages nog niet helemaal aan de orde kwamen merkte je toch dat de schrijfster al een heel levensverhaal voor de karakters had uitgewerkt.

Het verhaal leest ontzettend vlot weg dankzij Gena Showalter’s vlotte schrijfstijl. Ik hield van de spanning, de actie, de gruwel, de loyale vriendschap, de grappige conversaties tussen Cole en Alice, … Een heel aantal pluspunten, het zal jullie dan ook niet verbazen dat ik heel graag verder wil lezen in het tweede deel van deze ‘The White Rabbit Chronicles’.

Ben jij al benieuwd naar dit boek? Of heb je het al gelezen en wat vond jij van dit verhaal?

Liefs,

header31-860x280

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *