Personal Update: Pizza Party Casa Biondo

ppcb

Soms. Ja, soms… dan heb ik zoveel geluk dat ik het zelf niet kan bevatten. En nee dit gaat niet over een secret project, dit gaat over iets anders… iets persoonlijks. Lees je mee?

Zoals je weet als je dit artikel hebt gelezen heb ik een nieuwe kamer in Utrecht. Aankomend weekend ga ik verhuizen en ik ben nog nooit zo’n Lucky bastard geweest dan nu.

We worden ons huis uit gezet… De reden? Het ligt erg gecompliceerd, maar laten we het erop houden dat één van mijn huisgenoten (de huisgenoot die ik nooit noem in blogs) naar de huurcommissie is gestapt zonder met ons te overleggen en nu… we hebben geen idee.

Op het moment kan ik ook nergens anders aan denken aan wat er deze avond allemaal is gebeurd. Vandaar deze post, even een personal update over het studentenleven die soms keihard is. Mijn huisgenoten, die jullie al hebben leren kennen in Marcia haar eerdere posts, Vera (het springende huisgenootje) en Marcia haarzelf worden er nu uit gezet. Dit heeft niet alleen te maken dat de andere huisgenoot naar de huurcommissie is gestapt… Want wanneer je naar de huurcommissie stapt hangt daar een consequentie aan. En dat heeft ervoor gezorgd dat mijn lieve huisgenoten Vera en Marcia zo snel mogelijk het huis moeten verlaten. Dus wie heeft een er kamer over voor deze meiden? Misschien 2 kamers in één huis of in twee verschillende huizen het maakt niet uit zolang de kamer in Utrecht is, je kan inschrijven voor de kamer en maximaal 400 euro is. (En natuurlijk wens ik mijn huisgenootjes weer zo’n fijn huis toe als waarin we nu nog zitten, Casa Biondo)

Maar vervolgens is de vraag… hoe dealen we hiermee? Met z’n drieën (Vera, Marcia en ik) zitten we op Vera haar kamer terwijl onze kaken zojuist (Vera en ik wonen beiden op de bovenste verdieping en dat is 2 hoog) als we een kelder hadden gehad dat onze kaken nog zelfs verder zouden liggen op het moment dan de kelder alleen. Het nieuws kwam als een klap binnen. Tuurlijk ik heb al een kamer, maar mijn huisgenootjes ze zijn heel belangrijk voor mij geworden. Ze zijn de personen waar ik mijn ei bij kwijt kan, een knuffel van kan krijgen en mijn eet(on)gewoontes kan delen.

Onze reactie… we kunnen boos worden, we kunnen verdrietig zijn, het is definitief dat we ons kamertje gaan verlaten. Voor mij was dit hoofdstuk afgerond, maar toch voelt het alsof er een pleister met een ruk eraf wordt getrokken. Zij zijn toch een soort van zussen voor mij geworden en ik ben echt om ze gaan geven.

Dus wat deden we? Pizza Party! Hallo Domino’s pizza die aan huis levert! Samen kletsen op Vera haar grote bed terwijl we pizza en pasta eten. Want ja soms is dit de beste oplossing om ermee om te gaan. Samen zijn met elkaar en erover praten en nu ons stevig in de handen knijpen dat we samen sterk zijn. En wie weet dat mijn ‘zussen’ heel snel een kamer vinden.

Liefs,

header31-860x280

6 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *