Filosofie geklets: Donorwet

De donorwet is er bij de eerste kamer er doorheen, maar wat vind ik daarvan? Aan de hand van filosofie probeer ik mijn gedachten onder woorden te brengen.

Disclaimer:

1.      In deze blogpost leg ik mijn gedachten open en bloot. Het is geen veelvoorkomende mening en er zullen heel veel mensen het niet met me eens zijn, maar ik vraag je om een open mind te hebben.

2.      Zelf kan ik geen donor zijn aangezien ik tatoeages heb en mijn bloed daardoor “vervuild” is. Edit: de eerste 6 maanden na het laten zetten van een tatoeage mag je geen bloed of organen doneren.

Rond de middag zat ik op een nieuwswebsite toen ik las dat de donorwet erdoorheen was. Ik baalde meteen en ik voelde een steek door mijn lichaam heengaan. Ik ben mijn vrijheid kwijt. Mijn vrijheid om zelf te bepalen wat er met mijn lichaam gebeurt. Snel ging ik op onderzoek uit. Er moest toch ergens een plek zijn waar ik kan aangeven dat ik geen donor wil zijn? Toen bedacht ik me opeens iets. Ik kan namelijk geen donor zijn, want ik heb een tatoeage. De eerste 6 maanden nadat je inkt op je lichaam laat zetten is je bloed namelijk niet goed genoeg om donor te zijn. De kans dat ik een goede donor kan zijn is daarom zeer klein, aangezien ik in de toekomst van plan ben om meer tatoeages te laten zetten. Toch ging ik verder opzoek, want ik moest en zou kiezen voor mijn eigen vrijheid.

Op ten duur vond ik via de Rijksoverheid mijn antwoord. Ik kan nu aangeven dat ik geen donor wil zijn. Binnenkort krijgt heel Nederland een brief en daarop kunnen we aangeven als we het niet willen zijn of je meld het nu online via de website bij de Rijksoverheid met je DigiD. Dit ga ik dan ook binnenkort doen. Ik meld me af als donor. Maar waarom eigenlijk? Waarom wil ik geen donor zijn? Ondanks dat ik al weet dat geen grote kans maak om donor te zijn. De dag toen bekend werd gemaakt dat de donorwet er doorheen was moest ik denken aan de volgende quote:

“De mens wordt vrij geboren, maar hij ligt overal in ketenen.”

– Rousseau, 1712 – 1778

Volgens Rousseau zal er in elke samenleving ongelijkheid en uitbuiting zijn; dat zijn feiten in het menselijk bestaan, geen vergissingen die kunnen worden hersteld. Het doel kan dus niet zijn de ketenen af te werpen, wat onmogelijk is, maar om een manier te vinden waarop ze vrijelijk worden aanvaard.

Daarnaast staat het me ook tegen het hele idee van een donor. Begrijp me niet verkeerd ik begrijp de pijn van veel mensen die wachten op een donor of de naasten van de mensen die een donor nodig zijn. De meeste mensen hebben geen idee ervan hoe goed ik het begrijp, maar desondanks vind ik het niet de juiste manier. Waarom willen we mensen levens blijven redden tot de dood van een ander? Is het wel goed dat we blijven vechten en zoeken om een leven te kunnen redden?

Mijn antwoord is nee. Ik denk niet dat het goed is dat we mensenlevens kostte wat het kost moeten blijven redden. Welkom op de wereld die 7 miljard mensen telt. Waar geen genoeg eten is voor ons allemaal. Waar zelfs onderwijs niet in elk land vanzelfsprekend is, laat staan goede medische hulp. Op deze aardbol zijn we met te veel mensen.

De natuur is een interessant vicieuze cirkel. Wanneer in de herfst de bladeren vallen, dan nog geen 6 maanden later in de lente zijn al die bergen bladeren verteerd. Door een proces van verteren en insecten. Elk jaar opnieuw en opnieuw. Groeien, vallen, verteren. Het proces is natuurlijk. Mensen die ziek worden of oud zijn is natuurlijk. Het is de natuur die zichzelf opruimt.

Na dit gezegd te hebben weet ik dat het een behoorlijke statement is en zelfs een onpopulaire mening. Maar ondanks dat ik niet in staat ben om mijn ketenen af te werpen wil ik wel een stuk van mijn vrijheid terugeisen zover mogelijk. Ik zou over dit onderwerp veel langer kunnen praten, maar ik stop nu voordat het een heel essay wordt.

Als laatste wil ik aan jou als lezer iets vragen. Voor wie ben jij donor? Omdat je het zelf wilt? Voor een goed gevoel? Of ben jij helemaal geen donor?

Liefs,

3 reacties

  • Ik ben al sinds mijn 18e donor. Zodra ik de brief thuis kreeg of ik donor wilde worden heb ik er niet lang over na hoeven te denken; ja! (muv een aantal organen). Ik vind het heel belangrijk dat iedereen hier over nadenkt en dat je de keuze bij je nabestaande weghaalt. Ik weet nu van te voren dat, mocht ik een ongeluk krijgen, niemand meer voor mij hoeft te bepalen of ik met mijn lichaam – wat ik toch niet meer kan gebruiken – een ander een kans op leven geef.
    Ik vind het heel goed dat deze wet er nu is, omdat er zo veel mensen zijn die wel donor willen worden, maar niet de moeite wilde nemen zich te registreren. Nu is het andersom; wil je het niet, dan mag je je daarvoor opgeven. Prima, toch? Daarnaast blijft het nu zo dat je nabestaande het laatste woord hebben.
    Als mensen geen donor willen zijn, prima, maar daar mogen ze dan best wel wat moeite voor doen, vind ik. In mijn ogen heeft het ook weinig te maken met vrijheid, omdat je de keuze altijd nog zelf maakt. 🙂 Daarin verandert er helemaal niks.

  • Ik heb persoonlijk geen probleem met de donorwet. Voor mijn gevoel is er ook niet heel erg veel veranderd; de keuze is alleen verschoven. Ik vind het persoonlijk een fijne gedachte dat als ik voortijdig kom te overlijden, mijn ‘onderdelen’ misschien wel kunnen helpen een ander gezin compleet te houden.

    Daarnaast ben ik het eens met Emmy; na het overlijden van een dierbare hebben nabestaanden het al moeilijk genoeg. De keuzen aan hen overlaten voelt voor mij als een stressvolle schep bovenop dat verdriet. Daarom heb ik mijn keuze om donor te zijn al jaren geleden vastgelegd.

  • Ik ben het ook eens met Emmy en Joany: ik ben al sinds mijn zestiende donor en vind het alleen maar goed dat de wet er nu is. Ik begrijp wel wat je zegt over vrijheid en het lijkt misschien alsof de overheid je keuze heeft weggenomen – ik bedoel ”je” in het algemeen, niet jij specifiek – maar je hebt nog altijd de keuze, alleen is het nu eerder zo dat je min of meer wordt gedwongen die te maken. En dat vind ik niet per se erg: de keuze blijft aan jou, je wordt niet gedwongen om ja of nee te zeggen, je wordt niet gedwongen om bepaalde organen wel of niet te doneren en je wordt niet gedwongen om het aan je nabestaanden over te laten. Je wordt alleen gedwongen om erover na te denken en je beslissing vast te leggen. Ik snap dat sommige mensen het naar vinden dat die dwang er überhaupt is, maar ik vind het goed. Op een bepaalde manier bevordert het namelijk ook de vrije keuze: er zijn nu heel veel mensen die voor ”nee” kiezen en ook dát is een keuze, en ook dát is prima: het gaat erom dát je kiest en dat er geen mogelijke donoren verloren gaan omdat mensen er niet aan hebben gedacht om zich te registreren. Bovendien ontlast je inderdaad de nabestaanden enorm als je zelf de keuze maakt, en ik vind niet dat er een grens moet zitten aan hoe veel mensen we redden. Elk mensenleven is ontzettend veel waard. Wat mijzelf betreft: ik ben donor omdat kwaliteit van leven veel voor mij betekent en omdat ik dat ook andere mensen gun, en als ik hen daarbij kan helpen door na mijn overlijden mijn organen te doneren, als ik daarmee kan zorgen dat mensen een hogere kwaliteit van leven hebben en het beste uit die kwaliteit kunnen halen, dan vind ik dat heel mooi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.