Hoe Dublin zorgde voor inspiratie

Dublin, prachtige stad. Niet zozeer vanwege de gebouwen, want voor de architectuur kan je deze stad overslaan. Maar deze stad gaf iets aan mij. Iets wat ik al heel lang miste. Mijn inspiratie. Hoe? Lees dan snel verder!

Ierland is een land waar ik 8 dagen van heb mogen genieten. Ik was te vinden in de hoofdstad van het land de meeste dagen, maar toch heb ik nooit echt het idee gehad dat ik in een immens grote stad was. Mijn gedachten liet ik op de vrije loop en genoot van elk moment. Ik genoot van de cultuur, de geschiedenis en de Ierse taal. Maar toch genoot ik het meeste van de momenten dat ik ergens in een café zat. In zo’n mooie bruide lederen stoel bij het raam in de hoek van de zaak. Daar zat ik dan te dromen. Na te denken. Door het glas keek ik naar de wereld die bewoog en tegelijk observeerde ik de mensen in het café.

Op dat moment realiseerde ik mij iets. Ik had gerend. Mijn gedachten altijd op volle toeren. En het was maanden geleden dat ik echt even nergens aandacht. Voor ik het wist pakt ik het servetje die voor mij lag en schreef met mijn pen de woorden op die als een waterval uit mijn vingers kwamen.

Een tijd lang heb ik mij geblokkeerd gevoelt. Meer dan een jaar om precies te zijn. Er zijn momenten geweest zoals toen ik in Berlijn was, dat ik mij minder geblokkeerd voelde. Maar iets in mij was continu geblokkeerd. Ik zat zo erg vast in een bepaald patroon van denken en ik gaf mezelf geen andere keuze.

Dublin was voor mij de eerste keer in meer dan een jaar dat ik nergens over na hoefde te denken, maar tegelijkertijd wist ik mijn verhaal achter de blokkade te verwerken. Want ik liet het mezelf eindelijk toe. Ik schreef en ik schreef. Ik schreef alles van mij af. Toen ik eenmaal alles van mij af had geschreven vervolgde ik mijn weg door Dublin. Op de één of andere manier weet ik altijd gekke plekken in een stad te vinden. En zo belande ik die namiddag op een openplek. Vanwege het mooie weer leek het iemand een leuk idee om een alternatieve BBQ te bouwen. Ik hoorde zijn vriend vragen om een stuk papier of iets om het vuur beter aan te krijgen. Zonder na te denken liep ik naar die jongen en gaf mijn papier aan hem waar ik net op had gekrabbeld in het café. Met een vragende blik keek hij mij aan. Ik duwde de papieren in zijn handen.

Ik zag mijn gedachten, nee mijn blokkade, in rook opgaan. De druk ging van mijn schouders en ik voelde mij lichter. Met huppelende passen ging ik die avond naar een pub. Daar schreef ik en schreef ik een paar uur lang. Maar dit keer niet om mijn blokkade te verwerken. Ik schreef omdat mijn blokkade weg was en ik eindelijk weer kon schrijven.

Dit is hoe Dublin mijn inspiratie weer terug gaf.

Liefs,

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.